Webmasters, 12 juli 2006
Nederland , Wageningen

Beter laat dan nooit...

(…lijkt ons de beste titel voor dit afsluitende bericht en tevens een goed motto voor in het dagelijks leven)

Het is inmiddels 3 maanden geleden dat wij ons laatste bericht hebben geplaatst op onze site. Wij moeten dan ook toegeven dat wij onze trouwe fans van onze druk bezochte weblog (al die reacties en page views gaven ons een ‘kick’ en de ‘drive’ om door te gaan met schrijven) teleurgesteld hebben door hen zolang te hebben moeten laten wachten. Maar wij zouden Kaj, Stefan en Tim niet zijn als wij niet ondanks vakanties naar Turkije:-P, verhalen vertellen, fotoboeken laten zien, vrienden en vriendin(nen), volleyballen, mooi weer, patiëntenvervoer, tuinieren, slecht weer, schilderen, plafonds bouwen, autorijden, voetbal kijken in Duitsland enz. alles naar voldoening (van anderen) zouden volbrengen, nu dus ook dit laatste bericht!

“Waar waren we ook alweer gebleven?” Oja, we zijn net met de bus aangekomen in Chiang Mai, in het noorden van Thailand. We hadden een hele dag door te brengen in Chiang Mai, voor we aan onze veelbelovende 3-daagse trekking zouden beginnen. Die dag hebben we gebruikt om Chiang Mai te verkennen, de supergoedkope shakes uit te proberen (na een vergelijkend onderzoek van 3 weken , zijn we tot de conclusie gekomen dat de ‘verse vruchtenshakes’ hier het lekkerst en het goedkoopst waren) en iets typisch Thais te ervaren: Thai Boxing (we zullen jullie de details besparen). De volgende morgen stonden 2 Engelsen, 2 Amerikanen, 2 Ozzies en 3 Dutchies klaar om voor drie dagen begeleid te worden door Sith, een locale gids. Maar voor we werkelijk zelf de jungle in zouden gaan, stond er een rit op een olifant op het programma. Voor 45 min. begaven wij ons op een paar meter hoogte en moesten ons soms goed vasthouden om niet uit het niet al te comfortabele stoeltje te vallen, maar het was een prachtige ervaring om op het grootste, op land levende, zoogdier te hebben gezeten.
Na een paar wandelen met zo nu en dan een pauze om even te zwemmen ed. kwamen we aan bij de overnachtingsplek van de eerste avond: een dorp van het Karen-volk. Dit was zeker een van de bijzonderste dingen die we gedurende onze reis hebben meegemaakt, wat je kunt je het moeilijk voorstellen als je het zelf niet ervaren hebt: het was een primitief en zelfvoorzienend dorp, dat door het toerisme een extraatje verdiende (door het verhuren van kamers (lees: hut op palen :-P) en het verkopen van zelfgemaakte sjaaltjes, kleding, tassen enz.). het was fantastisch om te zien hoe meerdere vrouwen tezamen groenten wasten onder een eenvoudige kraan, hoe jonge kinderen ons nazwaaiden en speelden met een autootje (gemaakt van een lege waterfles), hoe vrouwen gerust een pijp roken met wat dan ook , hoe vrouwen elke ochtend de runderen naar buiten drijven en het land gaan verbouwen en hoe een oudere man ons ’s avonds met strootjes, stokjes en kaarsvet doorzichtige goocheltrucs liet zien. Zoals wel duidelijk wordt is deze cultuur een ‘Walhalla’ voor luie mannen, want je grootste zorgen is dat niet het hele bos afbrandt, maar alleen het voor akkerbouw benodigde deel. De vrouwen zorgen zo’n beetje voor al het andere.
De dag erop werd vooral gebruikt om te wandelen met aan het eind van de middag een heerlijk verfrissende waterval bij ons kampement. ’s Avonds hebben we gelachen met de andere jongeren en de dronken gids. Voor we afgepeigerd aankwamen in ons hostel hadden we nog een bamboevlottocht voor de boeg. Ook de lokale bevolking was naar de rivier gekomen in verband met het komende Songkran (Water-) Festival ter ere van het Thaise Nieuwjaar en samen met alle toeristen was het net een groot kinderfeestje, waarbij iedereen elkaar volledig natspetterde.
Op 7 april jl. brachten wij een bezoek aan de Golden Triangle (3-landenpunt: Birma, Laos en Thailand) en de Long Neck People (Ja, die van Discovery Channel :-P). ondanks het aparte beeld van die lange nekken (met al die ringen eromheen) en verscheidene uitvoeringen van andere volkeren, was het tot onze grote teleurstelling wel erg op de toeristen gericht: entree betalen, veel donatiepotten, zomaar ineens 5 verschillende volken bij elkaar enz.
Helaas moesten we de heerlijke shakes achter ons laten, maar, na een week in en rond Chiang Mai te hebben verbleven, zouden we een hele “Limpie Limpie” (=leuk, perfect, gezellig, super enz.) (Het bijbehorende gebaar maakt men als volgt: breng de duim en wijsvinger bij elkaar en vorm een cirkel en strek de andere drie vingers ) tijd tegemoet gaan op Koh Samui met o.a. uit emmers drinken tijdens de Fullmoonparty op Koh Phangan, Harmen, Jelmer, brommertjes (tot 120 km/h bergafwaarts) en jetski’s huren met z’n vijven, beachvolleyballen, pakken op maat laten maken, biertjes drinken in het zwembad met de zee op de achtergrond en midden in de nacht AC Milan vs. Barcelona kijken.

Na zo’n zes en een halve maand zonder moeder ed. was het op 20 april tijd om onze volgende stap (na het vertrek uit Australie) op weg naar huis te begaan: we hebben een vlucht van Koh Samui naar BKK (Bangkok) Airport genomen. Aldaar hebben we onze backpacks achtergelaten voor de volgende dag (aangezien we pas om 2.45 AM zouden vertrekken) en met onze kleine rugzakken zijn we teruggekeerd naar de Khao San Road. Eenmaal daar kwamen de zenuwen en zin om naar huis te gaan toch wel omhoog. Dit resulteerde in een voorkeur voor rusten en eten in plaats van nog meer kleren kopen, pakken passen, Tuk Tuk’s nemen, en nog even een ‘Ping Pong Show’ (als u al enig idee heeft, dan zit dat idee waarschijnlijk wel goed ) bezoeken en een vrouwelijke (al viel dat soms te bediscussiëren, vandaar deze toevoeging) prostituee versieren.
Onze laatste maaltijd in Thailand, een pizza op het vliegveld, was voor Steef lastig weg te krijgen, maar zelfs bij Kaj en Tim verdween de eetlust in het vliegveld bij de gedachte aan de komende uren. Op Schiphol werden de tanden snel gepoetst, passeerden we de douane en ondanks alle ‘originele’ cd’s, ‘echte’ merkkleding en bergen souvenirs hoefden we ook onze tassen niet uit te pakken. En toen kwamen we de hoek om….

We hadden ze al zien staan en willen bellen (helaas wist Steef door omstandigheden zijn pincode niet meer), maar toch was het een soort verrassing dat er zo’n groot ontvangstcomité stond. Er werd flink geknuffeld en gezoend met hier en daar een traantje en als letterlijke klapper: champagne! Het was even slikken geblazen toen de glaasjes leeg waren: we zouden voor het eerst echt even uit elkaar gaan en zelfs ‘alleen’ slapen, maar ook dat hebben we overleefd .
En na die lange, mooie tijd waren Steef en z’n vriendin weer samen, kon Tim z’n favoriete kommetje weer vullen met Brinta en had Kaj weer tijd voor z’n lievelingssport, Mario Kart. Daarnaast hebben we ons geplande bezoek aan onze ‘mate’ Jöbke in Chichester, Engeland weten te verwezenlijken, want inderdaad, wij hadden nog geen genoeg van elkaar en het reizen :-P.

Woensdag 31 mei, rond 05.00 AM: (Jup, je moet eens weten wat wij wel niet voor je over hebben!)

Op 3 verschillende plekken in Wageningen gaat een wekker. De vooraf ingepakte weekendtassen/koffer worden klaargezet, er wordt nog snel wat gegeten en een bak (Senseo) koffie gedronken, voordat afscheid wordt genomen van een minimaal uitzwaaicomité en onze volgende avontuur begint.
Zoals het echte luchthavenexperts betaamt werd er snel ingecheckt, de tijd genomen voor een goed gesprek en een duur bakkie pleur, rustig naar de gate gelopen en lang gewacht op het werkelijke instappen. Na plusminus 50 minuten te hebben gevlogen naar London Luton, de klok een uur vooruit (of was het dit keer achteruit) te hebben gezet, een kwartier in de shuttlebus naar het treinstation te hebben gestaan, ons (met succes verbeterde) Australisch-Engels te hebben gebruikt bij het loket, 2,5 uur in de trein te hebben gehangen/gegeten/geslapen/geluisterd naar muziek, was het rond 01.00 PM dan zover: Chichester, met onze enige echte Japie. De rest van de middag hebben we gebruikt om deels bij te praten, Chichester te bezichtigen, te slapen in het park (ja, wij verdenken het Britse klimaat voor deze vertoning ), boodschappen (bier+vlees) te doen voor een soort ‘International Food Festival’ (Weten jullie nog?) en een bezoek te brengen aan een van de druk bezochte cafés.
De volgende morgen hebben we letterlijk uit geslapen en zijn vervolgens met de trein naar de badplaats Brighton geweest, alwaar wij vooral onze ogen uit keken door de aparte kledingsstijl van veel jongelui: broek zo strak mogelijk tot onder het achterwerk, veel oogschaduw en mascara ed. voor iedereen en nog meer van dat soort dingen. Die avond, onder het genot van een Foster’s (ja, dat drinken ze hier wel :-P), hebben we zoals vanouds een potje getoupt en met Jup geprobeerd te klaverjassen, tot tevredenheid van Kaj, want het leerproces van Jup werd toen in ieder geval niet korter geschat dan dat van Kaj . De planning van de volgende twee dagen kreeg de titel ‘Londen’, dus er werd vroeg geslapen.
Net buiten het treinstation van Londen Victoria vonden wij gelukkig een kantoortje van ‘delaatsteminuut.com’ met de mogelijkheid tot overnachten in een hostel, waardoor onze ‘tweedaagse bonnefooi-trip’ goed uitpakte. Die twee dagen liepen wij als echte toeristen langs Grote Ben, de London Eye, Buckingham Palace, over de Tower Bridge, alle SUBWAY’s in en door St. James Park en de wijk SOHO. Wij verwachten dat dit een afkorting (voeg maar eens wat letters toe ), want toen wij de tweede dag even rustig in een parkje in de zon wilden zitten bleken er op dat zelfde moment nog een heel park vol met vriendelijk glimlachende, glurende en wijzende (jonge)mannen (zonder shirt) aanwezig te zijn. In het hostel bleek inderdaad dat wij in een ‘speciale’ wijk zaten, waar je volgens de portier veel ‘beautiful men’ kunt vinden.
Maar zoals aan alle leuke dingen een eind komt, kwam ook aan ons bezoekje aan Jup een eind, maar gelukkig zouden we elkaar met een paar weken weer terug zien. Een groepsknuffel op Piccalilly Circus deed onze wegen scheiden en wij drieën zijn teruggekeerd naar London Luton, vanwaar we “ongeveer” 45 min. en 17 sec. (volgens onze steward kan de tijdsaanduiding nog veel preciezer :-P) terugvlogen naar Schiphol.

Hiermee zijn we aan het eind gekomen van de reisavonturen (er staan natuurlijk nog zat andere avonturen te wachten) van Kaj, Stefan en Tim, maar het allerlaatste (voor zover bekend) woord op deze weblog van ons over onze ervaringen van het afgelopen half jaar en de plannen voor de komende tijd zal ieder van ons drieën voor zichzelf bespreken, maar dit is nog in ontwikkeling, vertraagd door de 'vlotte', maar verstandige , studiekeuze van Stefan, de luie, maar gezellige , dagen van Tim in Zeeland en het makkelijke, maar dankbare , bedden/rolstoelen enz. koerieren van Kaj.

Bij dit bericht horen geen nieuwe foto's, maar alle foto's zijn voor de belangstellenden nog steeds beschikbaar op http://kajstefantim.myphotoalbum.com ! Maar daarnaast kunt u ook bij één van de webmasters langskomen voor fotoboeken en/of foto's met tekst en uitleg

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl